Nieuwe Schrijfsels - Nieuwsbrief

Nr 8 - jan 2004

Nieuws

Eboek Verhalen 2003

Lezen met Acrobat Reader

Lezen met Microsoft Reader

Lezen met Word

Lezen met Palm reader

 

Mark Twain - How to tell a story (Essay: FREE E-Book)
gratis ebook op virginia

E-boek 2003 blijkt populair !

Wat een uitvinding, zo'n e-boek! Ik lanceerde Eboek Verhalen 2003 op 1 januari jongstleden en hij voorziet duidelijk in een behoefte, want de bestellingen stromen al binnen. Hartelijk dank!

Ook de pers besteedt er aandacht aan. Kijk bijv, maar op de Groninger Internet Courant !

Hebt u nog niet besteld? Het Eboek is hier rechtstreeks via de website te bestellen.

formaat kiezen:
Een pdf-file voor de Acrobat Reader,
een lit-file voor de Microsoft Reader
een doc-file voor Word op uw computer.
een pdb-file voor uw Palm Reader op uw PDA
De vier verschillende formaten zijn allemaal in trek.
Persoonlijk vind ik de lit-versie (Microsoft Reader) wel het mooiste, omdat het echt als een boek leest! De reader is gelukkig gratis te downloaden.

Er zijn op internet vele duizenden (gratis of goedkope) Engelstalige lit-files te vinden. Ga bijvoorbeeld maar eens kijken op http://etext.virginia.edu/ebooks/ . Engelse en amerikaanse klassiekers in een paar Kb omgezet, voor nop, downloaden en lezen maar. Eigenaardig dat het ebook in Nederland nog niet zo aanslaat… Nederlandstalig werk is nauwelijks te krijgen. Alleen www.eboek.nl biedt enkele titels. En ik, dus!

Website

  • Reacties op verhalen

    Er zijn reacties op Fré binnengekomen.

    En op Nattigheid, het eigenaardige verhaal waar ik u de vorige keer op wees.

  • Weeklog

    Er zijn weer een paar logs bij gekomen. Soms komen daar ook reacties op. Onlangs schreef ik over Robbie Williams. Ik ben een fan! Kijk maar waar ik de afgelopen tijd naar geluisterd heb…

    05 december 2003: Robbie Williams

  • Robbie - Biography S.Smith (Eng.)
  • Ik heb de links-pagina bijgewerkt. Er is nu ook een link te vinden waarmee u een
    song van Heleen van den Hombergh
    kunt afspelen. Bij mij doet ie het, maar ik hoorde dat dat niet bij iedereen het geval is. Zou u het eens willen proberen? U heeft hiervoor wel RealAudio nodig. Laat mij weten of het gelukt is!

  • Op 30 november kwam bezoeker nummer 1600 op de site. En twee weken later (14 december) arriveerde bezoeker nummer 1700 alweer!

  • In de maand december telde de site 182 bezoekjes. In totaal ontving de website 1778 bezoekers in de eerste acht maanden van zijn bestaan.

  • Wil je iets aan me kwijt? Gebruik het contactformulier!

 

terug naar boven

Mark Twain - How to tell a story (book)

Boek: Robbie - de biografie-Smith, S. (Ned)

DVD: The Robbie Williams Show

DVD: Robbie Williams - Albert Hall

CD: Heard in the Scene-Heleen van den Hombergh

Beluisterd

In december

Live Summer 2003-Robbie Williams
Live Summer 2003
Robbie Williams

Swing When You're Winning-Robbie Williams
Swing When You're Winning
Robbie Williams

Escapology-Robbie Williams
Escapology
Robbie Williams

terug naar boven

 

Column

Hé hoe is het met jou?

Glaasje wijn in de hand, handje schudden, hapje van de schaal, babbeltje in de mond, gezien worden. Het is de week van de nieuwjaarsrecepties. Ik sla me er weer dapper doorheen door het aantal recepties tot een minimum te beperken en het aantal hapjes per receptie tot een maximum op te voeren. Deze week hoef ik, als het even meezit, 's avonds niet meer te koken.

Ik ben geen goede receptieganger en zal het ook nooit worden, hoewel ik het ambtshalve regelmatig moet doen en toch ook genoeg voorbeelden gezien heb. Maar ik heb er domweg het talent niet voor.
Een goede receptieganger wel. Die gaat als volgt te werk. Hij of zij komt iets te laat binnen en stapt direct op iemand af. Maakt niet uit wie. Tenminste, zo lijkt het. Iemand die hij hooguit vaag ergens van kent. Hij stelt een vraagje, knikt geïnteresseerd bij het antwoord maar luistert ondertussen naar een andere conversatie verderop en scant de nieuwe binnenkomers over de schouder van de gesprekspartner heen, in afwachting van de komst van een echt belangrijk persoon. Zolang die er niet is, zegt de receptieganger op de juiste momenten ja en goh en nee, totdat hij zelf kan beginnen te vertellen hoe geweldig zijn zaken op dit moment lopen terwijl er toch een recessie gaande is en dit en dat. Dit op iets te luide toon, zodat geroutineerde receptiegangers van verderop goed horen wat hij zegt. Hij neemt al babbelend zijn tweede of derde glas van de ober aan, grist met een zwierig gebaar een hapje van het dienblad en stopt het bij voorkeur midden in een zin in zijn mond, terwijl hij heftig knikkend en mmm-mmm roepend de aandacht probeert vast te houden.
Zijn gesprekspartner handelt - als hij een beetje getraind is - op precies dezelfde manier. Ze staan druk met elkaar te praten, te eten en te drinken, te knikken en te schudden, maar geen van beiden heeft enig idee waar de ander het over heeft. Daar gaat het ook helemaal niet om. Ze zijn gewoon praktische meubelstukken voor elkaar. Een gesprekspartner op een receptie is als een bar, waar je nonchalant op kunt leunen om je een houding te geven tot die ene belangrijke persoon binnenkomt.

Gisteren liep ik te zoeken naar iemand om op te leunen toen er een vrouw op me afkwam, een hand naar me uitstak en op enthousiaste toon zei: "Hé, hoe is het met jou, zeg!" Ik keek haar aan, had haar nog nooit van mijn leven gezien, schudde haar de hand en zei: "Gelukkig nieuwjaar!" Ze glimlachte en voor ik het wist was ze alweer doorgelopen naar iemand verderop. Ik bleef verward achter. Moest ik haar ergens van kennen? Had ik haar beledigd door niet meteen net zo enthousiast te roepen dat het geweldig met me ging, dat de zaken voorspoedig liepen en jeetje wat had ik haar lang niet gezien en wat deed ze tegenwoordig en bladibladibla? Ik keek haar na en toen zag ik dat ze hetzelfde deed bij een man verderop, "Hee, da's lang geleden!", en daarna bij een vrouw "Joh, wat zie je er goed uit!" en zo verder, een spoor van verbijstering achterlatend. Niemand leek haar te kennen. Wij - de slachtoffers - keken elkaar vragend aan. 'Wie is dat?', mimede de vrouw van verderop naar me. Ik trok mijn schouders op, zette mijn lege glas op een tafeltje en wou de vrouw achterna gaan. Maar ze was al weer uit het zicht verdwenen. Jammer. Met haar had ik wel een ècht gesprek willen beginnen. Over recepties en hoe vreselijk we die allebei wel niet vonden en zo. Maar ja.

©Yorien van den Hombergh
6 januari 2004

 

REAGEER !

terug naar boven