|
Wat
een uitvinding, zo'n e-boek! Ik lanceerde Eboek Verhalen 2003 op
1 januari jongstleden en hij voorziet duidelijk in een behoefte,
want de bestellingen stromen al binnen. Hartelijk dank!
Ook
de pers besteedt er aandacht aan. Kijk bijv, maar op de Groninger
Internet Courant !
Hebt
u nog niet besteld? Het Eboek is
hier rechtstreeks via de website te bestellen.
formaat
kiezen:
Een pdf-file voor de Acrobat
Reader,
een lit-file voor de
Microsoft Reader
een doc-file voor Word
op uw computer.
een pdb-file voor uw Palm
Reader op uw PDA
De vier verschillende formaten zijn allemaal in trek.
Persoonlijk vind ik de lit-versie (Microsoft Reader) wel het mooiste,
omdat het echt als een boek leest! De reader is gelukkig gratis
te downloaden.
Er zijn op internet vele duizenden (gratis of goedkope) Engelstalige
lit-files te vinden. Ga bijvoorbeeld maar eens kijken op http://etext.virginia.edu/ebooks/
. Engelse en amerikaanse klassiekers in een paar Kb omgezet, voor
nop, downloaden en lezen maar. Eigenaardig dat het ebook in Nederland
nog niet zo aanslaat… Nederlandstalig werk is nauwelijks te
krijgen. Alleen www.eboek.nl
biedt enkele titels. En ik, dus!
-
Reacties
op verhalen
Er zijn reacties
op Fré binnengekomen.
En op Nattigheid,
het eigenaardige verhaal waar ik u de vorige keer op wees.
-
Weeklog
Er zijn weer een paar logs bij gekomen. Soms komen daar ook
reacties op. Onlangs schreef ik over Robbie Williams. Ik ben
een fan! Kijk maar waar ik de afgelopen tijd naar geluisterd
heb…
05 december 2003: Robbie
Williams
- Ik
heb de
links-pagina bijgewerkt. Er is nu ook een link te vinden
waarmee u een
song
van Heleen van den Hombergh
kunt afspelen. Bij mij doet ie het, maar ik hoorde dat dat niet
bij iedereen het geval is. Zou u het eens willen proberen?
U heeft hiervoor wel RealAudio nodig. Laat mij weten
of het gelukt is!
-
Op
30 november kwam bezoeker nummer 1600 op de site. En
twee weken later (14 december) arriveerde bezoeker nummer 1700
alweer!
-
In
de maand december telde de site 182
bezoekjes. In totaal ontving de website 1778 bezoekers in de
eerste acht maanden van zijn bestaan.
-
Wil
je iets aan me kwijt? Gebruik het contactformulier!
terug naar boven
|
 
 
 
 
|
|
|
Hé
hoe is het met jou?
Glaasje
wijn in de hand, handje schudden, hapje van de schaal, babbeltje
in de mond, gezien worden. Het is de week van de nieuwjaarsrecepties.
Ik sla me er weer dapper doorheen door het aantal recepties tot
een minimum te beperken en het aantal hapjes per receptie tot een
maximum op te voeren. Deze week hoef ik, als het even meezit, 's
avonds niet meer te koken.
Ik
ben geen goede receptieganger en zal het ook nooit worden, hoewel
ik het ambtshalve regelmatig moet doen en toch ook genoeg voorbeelden
gezien heb. Maar ik heb er domweg het talent niet voor.
Een goede receptieganger wel. Die gaat als volgt te werk. Hij of
zij komt iets te laat binnen en stapt direct op iemand af. Maakt
niet uit wie. Tenminste, zo lijkt het. Iemand die hij hooguit vaag
ergens van kent. Hij stelt een vraagje, knikt geïnteresseerd
bij het antwoord maar luistert ondertussen naar een andere conversatie
verderop en scant de nieuwe binnenkomers over de schouder van de
gesprekspartner heen, in afwachting van de komst van een echt belangrijk
persoon. Zolang die er niet is, zegt de receptieganger op de juiste
momenten ja en goh en nee, totdat hij zelf kan beginnen te vertellen
hoe geweldig zijn zaken op dit moment lopen terwijl er toch een
recessie gaande is en dit en dat. Dit op iets te luide toon, zodat
geroutineerde receptiegangers van verderop goed horen wat hij zegt.
Hij neemt al babbelend zijn tweede of derde glas van de ober aan,
grist met een zwierig gebaar een hapje van het dienblad en stopt
het bij voorkeur midden in een zin in zijn mond, terwijl hij heftig
knikkend en mmm-mmm roepend de aandacht probeert vast te houden.
Zijn gesprekspartner handelt - als hij een beetje getraind is -
op precies dezelfde manier. Ze staan druk met elkaar te praten,
te eten en te drinken, te knikken en te schudden, maar geen van
beiden heeft enig idee waar de ander het over heeft. Daar gaat het
ook helemaal niet om. Ze zijn gewoon praktische meubelstukken voor
elkaar. Een gesprekspartner op een receptie is als een bar, waar
je nonchalant op kunt leunen om je een houding te geven tot die
ene belangrijke persoon binnenkomt.
Gisteren
liep ik te zoeken naar iemand om op te leunen toen er een vrouw
op me afkwam, een hand naar me uitstak en op enthousiaste toon zei:
"Hé, hoe is het met jou, zeg!" Ik keek haar aan,
had haar nog nooit van mijn leven gezien, schudde haar de hand en
zei: "Gelukkig nieuwjaar!" Ze glimlachte en voor ik het
wist was ze alweer doorgelopen naar iemand verderop. Ik bleef verward
achter. Moest ik haar ergens van kennen? Had ik haar beledigd door
niet meteen net zo enthousiast te roepen dat het geweldig met me
ging, dat de zaken voorspoedig liepen en jeetje wat had ik haar
lang niet gezien en wat deed ze tegenwoordig en bladibladibla? Ik
keek haar na en toen zag ik dat ze hetzelfde deed bij een man verderop,
"Hee, da's lang geleden!", en daarna bij een vrouw "Joh,
wat zie je er goed uit!" en zo verder, een spoor van verbijstering
achterlatend. Niemand leek haar te kennen. Wij - de slachtoffers
- keken elkaar vragend aan. 'Wie is dat?', mimede de vrouw van verderop
naar me. Ik trok mijn schouders op, zette mijn lege glas op een
tafeltje en wou de vrouw achterna gaan. Maar ze was al weer uit
het zicht verdwenen. Jammer. Met haar had ik wel een ècht
gesprek willen beginnen. Over recepties en hoe vreselijk we die
allebei wel niet vonden en zo. Maar ja.
©Yorien
van den Hombergh
6 januari 2004
terug
naar boven
|
|
