Nanne

De eeuwige jachtvelden-Nanne Tepper
Ik sla Nanne Tepper 'De eeuwige jachtvelden' open in de hoop nu eens een goed boek te pakken te hebben. Nanne is tenslotte een Groninger. Maar ik heb het eerste hoofdstuk nog niet bereikt of daar begint het al. Een motto, citaat. Van Baudelaire natuurlijk. Een compleet gedicht. Geheel in het Frans, want de intellectulo's mogen niet worden onderschat. Geen vertaling, natuurlijk. Want we moeten niet denken dat Nanne ook maar één knieval zal maken voor de mavo-massatoerist. Oké, dat gedicht slaan we dus over. Op naar hoofdstuk 1. O ja. Natuurlijk. Een Duitstalige ondertitel. Verwijst vermoedelijk naar een fuga van Bach. Iets met "Bewegt". Want een béétje intellectulo weet zijn weg in de klassieke muziek. En vertalen zou een onvergeeflijke concessie zijn aan de non-studeo. Stel je voor dat je zou suggereren in de smaak te willen vallen bij 'het grote publiek' (dit uitspreken met opgetrokken neus en neiging tot kokhalzen).

Oké. Ook hier slaan we ons als een ware held doorheen. Op naar het verhaal zelf. Ja hoor. De hoofdpersoon komt in Parijs aan. Natuurlijk. Stel je voor als hij in Arnhem of Eindhoven zou arriveren. Ik moet er toch niet aan denken. Het boek, bedoeld als Great Dutch Novel, moet immers nog wel vertaald kunnen worden in drieëntwintig minder gangbare talen, waarbij de vertaler niet mag struikelen over een onvertaalbaar 'Eindhovensestraat' of 'Deventer koekplantsoen'. Laten we liever Gare du Nord zeggen en de hele intellectuele wereld in één klap in onze achterzak hebben. Want een béétje intellect heeft Parijs minstens één keer in zijn leven aangedaan.

En dan de naam van de hoofdpersoon. Dat moet je niet veronachtzamen. Geen Jan. Geen Jaap. Schei uit. We willen onze vertalers echt geen strobreed in de weg leggen. Laten we een heroïsch internationaal vertaalbare symbolische en klassiek gestoelde naam nemen. Victor. Akkoord, die staat. Victor. Hij heeft twee zussen. Eén heet 'Lisa'. Nu woon ik al 43 jaar in Nederland en heb ik in mijn leven, werk, studie, vrije tijd en elders talloze vrouwen ontmoet, maar daar was al die tijd slechts één Lisa bij. Reisgenote van mijn zus en mij in Zwitserland in de jaren tachtig. De enige Lisa die ik ooit ontmoet heb. En weet je? Ze leeft al niet meer. Pleegde enige jaren geleden zelfmoord nadat ze in een psychose terecht was gekomen. Dus ook die ene Lisa is er niet meer. Maar natuurlijk heet Victors zus Lisa. Wat zullen de vertalers juichen. En hun opdrachtgevers niet minder. Want vertalers zijn tenslotte al duur genoeg en moeten al lang genoeg ploeteren om Nannes universele literaire tekst in een beetje gangbaar Tsjechisch te vertalen.
Nanne komt uit Groningen.

Goddank. Ergens tussen de derde en de vijfde pagina van hoofdstuk 1 (Bewegt en nog wat) wordt opeens het Centraal Station van Groningen genoemd. Hier kunnen de vertalers zich in elk geval helemaal in vastbijten. Paar voetnoten erbij waarschijnlijk, waar die plaats dan wel mag liggen, een uitgebreide fonetische handleiding voor de uitspraak ( "probeer vooral te rochelen") en de historische context van deze stad.

Kijk, dat mag ik wel van Nanne. Victor, Gare du Nord, Baudelaire, Bach en Lisa zij hem vergeven, nu hij niet ontkent uit Groningen te komen. Nanne, jij hebt lef. Jij bent de ware heroïsche hoofdpersoon. Ik denk dat ik je boek wel helemaal zal uitlezen, nu.

reageer!

Naam:
E-mail:
Reactie op:
Opmerking: