The natural thing

'Dit is 'm,' zei Uncle Joe en hij zwaaide de deur van de logeerkamer open.
We stonden oog in oog met de smalle twijfelaar die midden in de kamer stond en zwegen. Amper twintig waren we, Jan en ik. Iedereen zag ons voor een jong stelletje aan, behalve wij zelf dan. Want wij waren 'gewoon vrienden', een hetero-jongen en een hetero-meisje, twee studenten die toevallig dezelfde droom hadden: de Verenigde Staten zien.
We trokken inmiddels twee weken met de Greyhoundbus door het land van belofte. In elk hotel moesten we uitleggen dat we toch echt liever in twee aparte bedden op één kamer wilden slapen in plaats van zo'n tweepersoonsbed. Twee aparte kamers was voor ons te duur. In de YMCA was het eenvoudig, daar sliepen jongetjes en meisjes altijd apart, en kon je alleen op vertoon van een trouwboekje het bed met elkaar delen. Maar de hoteliers schonken ons meestal meewarige blikken als we om twin beds vroegen. Eentje vroeg zelfs: 'Are you homosexuals or something?'. Het was tenslotte 1980 en we waren in Amerika. Toch waren we er meestal in geslaagd onze zin te krijgen.

Maar deze keer was het anders. Dit was geen hotel, dit was het huis van Uncle Joe en zijn gezin, een verre achteroom van me, die ik nog niet eerder ontmoet had. Zijn adres hadden we voor noodgevallen meegekregen. Vanochtend, na het tellen van ons geld, concludeerden we dat het tijd was geworden om Uncle Joe te bellen. Met Amerikaanse gastvrijheid had Uncle Joe ons van het Greyhoundstation gehaald, ons wat geld geleend en ons meteen in zijn gezin opgenomen, dat naast hem en zijn Amerikaanse vrouw bestond uit twee studerende kinderen en een puber. We kregen een etentje in een naburig restaurant aangeboden. We waren uitgehongerd en lieten het ons goed smaken. Tussen Uncle Joe en zijn oudste zoon ontspon zich intussen een discussie zoals wij die zelf ook vaak met onze ouders voerden. Zo vond Uncle Joe homoseksualiteit een ziekte die je moest genezen, terwijl de zoon zijn vader daarin natuurlijk hopeloos ouderwets vond.
'Elke gezonde jongen, ' zei mijn verre oom, 'heeft behoefte aan een meisje. Die trekken elkaar aan. It is just the natural thing'.
Wij kauwden zwijgend op de enorme biefstukken die ons waren voorgeschoteld. Jan schoof alleen wat onrustig heen en weer op zijn stoel.
En nu stonden we in de deuropening van de logeerkamer, terwijl Joe ons alleen liet. Jan keek me aan.
'Aan welke kant wil jij?', vroeg hij.
'Doe maar links', zei ik. Maar ik had net zo goed rechts kunnen kiezen. Of midden. Want toen we even later beiden onder de dekens gingen liggen, rolden we automatisch naar de kuil in het midden, iets wat we nou juist de hele reis hadden willen voorkomen. Steeds weer opnieuw moest ik terugkruipen naar de rand van het bed en Jan deed hetzelfde. Het bed piepte en kraakte dat het een aard had. We deden de hele nacht geen oog dicht en kregen bijna ruzie.
De volgende ochtend zaten we als zombies aan het ontbijt in de keuken. Jan zat voortdurend te gapen en ik kreeg geen hap door mijn keel. Uncle Joe kwam binnen.
'Good morning!', zei hij vrolijk en toen ik opkeek zag ik zijn ogen glinsteren.
'Had a good sleep?', zei hij er achteraan, waarbij hij het woord 'sleep' nogal nadrukkelijk uitsprak. Ik dacht aan het gekraak van het bed dat in het hele huis te horen moest zijn geweest en keek naar Jan, die breeduit zat te grijnzen. Joe hief lachend zijn handen op. 'Save me the details', zei hij.

Die middag vertrokken we, volledig uitgeput, met de Greyhoundbus naar verderop gelegen plaatsen. Onderweg legde Jan zijn hoofd op mijn schouder.
'Ik hou het niet meer uit', zei hij. 'Ik ben geen homo'.
'Hé, we zijn toch gewoon vrienden?', zei ik.
'Ja, ja,' zei Jan. 'Maar iedereen vindt mij een homo'. En bijna begon hij te huilen.
Ik staarde uit het raam naar het vriendelijke landschap van Virginia. Een volgende meewarige blik van een hotelier zou Jan zeker in een diepe depressie doen belanden. Terwijl hij op mijn schouder in slaap sukkelde, begreep ik dat het zo niet langer kon. Die avond, toen de receptionist van het hotel vroeg wat voor bed we wilden, zei ik snel: 'Een tweepersoonsbed graag!'. We waren ten slotte vrienden. De veelbetekenende knipoog van de receptionist deed Jan meteen helemaal opklaren. De depressie was bezworen.
'Bedankt!', fluisterde hij even later in mijn oor.
'Oh,' zei ik luchtig. 'It was just the natural thing to do'.

GEPUBLICEERD IN VRIJ NEDERLAND 2 augustus 2003


reageer!

Naam:
E-mail:
Reactie op:
Opmerking: