Column
|
Muizenissen
Ik
was net lekker aan het surfen op internet, toen de muis er de brui aan
gaf. De cursor versteende op het scherm. Ik schudde de muis door elkaar,
gaf hem een bemoedigend schouderklopje, een aai, een tik, en ik zou hem
zelfs een stukje kaas te eten hebben gegeven als ik geweten had waar zijn
snuit zat, maar het maakte allemaal niet uit. Hij gaf geen sjoege.
Hij is van het draadloze soort, hij stuurt zijn signalen op mysterieuze
wijze door de lucht naar een klein ontvangststationnetje. Dat ontvangststationnetje
is dan weer met de ene stekker aan de pc verbonden en met de andere stekker
aan het lichtnet, omdat hij voor al dat ontvangen en verzenden van die
signalen extra stroom nodig heeft. En de muis zelf loopt dus op batterijen.
Twee stuks maar liefst.
Handig, zo'n ding. Geen gedoe met snoertjes, mevrouw. Oké, doet
u mij dan maar zo'n draadloos gevalletje.
Als ik goed geteld heb, lopen er nu twéé extra snoertjes
over mijn bureau. En ik moet nu alweer op zoek naar twee nieuwe batterijen.
De ouderwetse muis kreeg zijn voeding tenminste gewoon rechtstreeks van
de pc. Wat een gedoe, zeg.
Ik las laatst in een computerblad dat er nu ook radiografisch bestuurbare
muizen te krijgen zijn. Daar heb je dan natuurlijk wel weer een speciale
afstandsbediening voor nodig. Vanuit je luie stoel kun je je muis als
een modelvliegtuigje aansturen en hem daar krijgen waar je hem hebben
wilt. Dat moet toch geweldig zijn. Het grote voordeel is dat je de muis
niet meer in je hand hoeft te nemen, waarmee je het risico op RSI voorkomt.
En hij wordt bovendien niet vies. Het nadeel is dat deze techniek wel
meer energie kost. De afstandsbediening vraagt immers om batterijen, de
muis zelf ook. En het ontvangststationnetje moet in het stopcontact worden
ingeplugd. Dat kost niet alleen veel energie, maar is ook nog eens belastend
voor het milieu.
En dat terwijl de oplossing toch zo voor de hand ligt. Kijk maar eens
goed naar de muis en hoe hij beweegt. Er zit bij die van mij zelfs een
wieltje op. Hij heeft iets van een dynamo, zoals op de fiets. Als we nou
al die beweginkjes van de muis weer weten om te zetten in energie, dan
zijn we er toch? Misschien moeten we van de muis gewoon een knijpkat maken.
Een goede oefening voor RSI-patienten, en een enorme besparing op batterijen
bovendien. Dat daar nou nog niemand op gekomen is!
İYorien
van den Hombergh
26 oktober 2003
terug
naar boven
|
 
 
 
|
