schrijf.web-log.nl

(april 2004)

Nederland is vlak. Toch kennen we een plaats met de naam Bergen. Het ligt aan zee en heet dan ook: Bergen aan zee. We hebben ook een plaats Eibergen. Maar of die naam iets met kip en ei te maken heeft, is maar zeer de vraag.
Wat een ei is, dat weten Nederlanders wel. Maar wat een berg is, zal altijd een raadsel voor ze blijven. Nederlanders klimmen tegen een talud van een viaduct. Ze roetsjen met een sleetje van een duin. Ze hijsen zich op een terp en voelen zich een hele peer. Weten zij veel.
Is dat erg? Wel nee. We kunnen ze maar beter in die waan laten.


Want wát, als Nederland echte bergen had? Als Zeeland geen delta was maar een rotsformatie, waar de golven tevergeefs tegenaan sloegen ? Als de weg tussen Lelystad en Almere zich met haarspeldbochten om een bergrug heen moest slingeren? Als we Assen in de winter niet bereikten omdat er sneeuw lag in de Pas van Hoogeveen?
Dan zou de geschiedenis totaal anders zijn verlopen, en waren wij niet geworden wie we zijn.
Dan hadden we geen molens, dijken of een polder.
Dan droegen we geen klompen en maakten we geen kaas.
Dan kwamen er geen Duitsers pootjebaden in de zee.
Dan waren onze tulpenbollen nooit tot grote bloei gekomen.
Nee, het is maar beter zo. Laten we maar gewoon genieten van onze duinen, terpen en taluds, op vakantie gaan naar Bergen aan zee en met Pasen naar Eibergen.
Doe maar gewoon. Dan doen we Nederlands genoeg.

 

Een waar leesparadijs

Van jongs af aan was ze al gek op lezen. Ze las alles wat los en vast zat. Het begon met het lezen van kinderboeken, natuurlijk. Maar toen ze tien was kon de jeugdafdeling van de plaatselijke openbare bibliotheek haar al geen enkele nieuwe titel meer bieden. Ze had alles uit.
Noodgedwongen stapte ze over op de volwassenafdeling. Maar ook die had ze snel doorgewerkt. Ze koos haar toevlucht tot encyclopedieën, die ze allemaal in een week van A tot Z tot zich genomen had. Dagelijks consumeerde ze het progressieve ochtendblad van haar ouders, de conservatieve tegenhanger van de buren en de regionale variant bij een vriendinnetje. Ze haalde alle huis-aan-huiskranten op die ze maar kon vinden. Ze spelde de reklamefolders, had het telefoonboek ook een keertje op een middag gedaan, en als het regende nam ze ook nog wel eens een woordenboek.
En natuurlijk had geen enkele verpakking van yoghurt, jam of koekjes nog een geheim voor haar. Ze prees de Europese Unie om zijn gedetailleerde voorschriften over vermelding van ingrediënten op verpakkingen. Zo kon ze tenminste lekker alle E-nummers lezen en alle ingrediënten in alle talen met elkaar vergelijken. Gebruiksaanwijzingen vond ze ook heerlijk. Die van de magnetron, de video en de vaatwasser had ze in een halve middag in alle talen verslonden. Die van de droogtrommel, de zonnebank en de frituur had ze er toen meteen maar achteraan gedaan.
Maar ze werd pas echt gelukkig toen ze op een dag met haar vader naar kantoor ging. Haar vader werkte voor de Europese Commissie. Hij nam haar mee naar de vergaderzaal, waar de stukken al klaar waren gelegd. Ze dacht even dat ze droomde.
Metershoge stapels papier, van boven tot onder volgedrukt met letters, letters, en cijfers. En dan in alle talen van Europa! Een waar leesparadijs. Miljoenen letters waar ze zich aan kon laven. Dat kon toch niet waar zijn? Ze keek haar pappa aan, die trots met zijn handen in zijn zij naar haar stond te kijken.
'Nou?'
Ze pakte gretig de bovenste notitie van de eerste stapel en schoof op de stoel aan de vergadertafel. Haar vader wreef in zijn handen en sloop de vergaderzaal uit, zijn dochter achter zich latend, die zich inmiddels had gestort op een beleidsnotitie over belastingen, eerst in het Engels, toen in het Frans, Duits, Spaans, Castellaans, Deens, Zweeds, Grieks, Portugees en Italiaans. En vooruit, ook nog maar in het Nederlands. Ze had de middag van haar leven.

(lees meer logs op schrijf.web-log.nl)

 

Wie geknipt wordt moet stilzitten

'Ik weet niet wat ik liever heb,' zeg ik tegen hem. 'Of alles eraf, of een andere kleur. Maar zo kan het niet langer in elk geval.'
Ik kijk mezelf even aan in de spiegel en voel een lichte misselijkheid opkomen. Snel sluit ik mijn ogen voor dat gepijnigde bleke gezicht tegenover me, die schrikachtige ogen met die vale dunne haren als een soort misplaatste lompen eromheen.
Zijn hand pakt voorzichtig een van de lokken vast. Hij probeert te voorkomen de huid in mijn hals aan te raken, wat niet lukt.
'Maak er maar iets van,' zeg ik tegen de hand, die nu hij me toch al aangeraakt heeft, niet langer voorzichtig is. Ik huiver en besluit mijn ogen voorlopig dicht te houden.
Ook mijn mond hou ik voorlopig dicht.
Verderop klinkt het gezoem van een föhn en het rinkelen van een telefoon. De geur van shampoo en haarlak prikkelt mijn neus. Het komende kwartier zal mij alleen nog het schichtige geknip van de schaar gezelschap houden. Soms zal ik een kriebelig haartje voorbij voelen komen, misschien een stem horen in de verte, maar al gauw zal ik wegmijmeren en mijn eigen, nieuw te vormen gedachten in mijn hoofd toelaten. Eindelijk.

(lees meer logs op schrijf.web-log.nl)

Ga naar de eerder gepubliceerde schrijflogjes....


Alle teksten werden gepubliceerd op http://schrijf.web-log.nl


reageer!

Naam:
E-mail:
Reactie op:
Opmerking:

NAAR BOVEN